رود می خروشد

 از میان کوهستانهایی سخت

 و آب رنگ خاک را با خود همراه کرده است

 بر تختی می نشینیم بر کناره رود

 بوی رود می آید و باد

  می پندارم که از این بالاترَک رود مهربان است

 از سر بالایی کنار تخت جفتی بالا می کشند

 و تو می خندی

 به جفتی که از جفت گیری

 کنار رود خروشان می آیند

 به هر کجا که رو می کنی

 می فهمی کجا نشسته ای

  بر تختی، کنار رودی

 که می خروشد

 اینرا تابلوهای دور و نزدیک فریاد می کنند

 نمی گذارند

 در حظ بودن کنار رودی

 که خاک را با خود همراه کرده است

  و می خروشد

 غرق شوی

همه جا اسامی یکسان به زبانهای مختلف

 غافلگیرت می کنند

و تو می خندی

 و جهان می خندد

 شاید به خاطره جفتی که از سر بالایی کنار تخت

   بالا می کشند

 همان جفتی که از جفت گیری موهومشان

کنار رود خروشان می آیند.

ما هر دو هم زمان رو بر می گردانیم

 تا آنها ما را نبینند

فکر می کنیم شاید شرمشان بیاید

 از این که در تمام مدت ما اینجا نشسته بودیم

 از اینکه همه آن اصوات و ناله ها را شنیده ایم

 از اینکه سایه های بهم آمیخته شان را دیده ایم

 می دانیم شرمشان می آید و رو بر می گردانیم

 هر دو، هم زمان رو بر می گردانیم

به ما می رسند

  مرد دارد زیپ شلوارش را بالا می کشد

 و زن سینه بندش را جابجا می کند

 شرممان می آید

 از اینکه ما را به تخمشان هم حساب نکرده اند

 شرممان می آید...

.