بر آستان کدامین نگاه بیاسایم

که تن فرسوده ترین مردمان دنیایم

آنک طلوع کدامین ستاره نوید صبح خواهد داد

دیر گاهی است شب در دشت چشمانم لانه کرده است

و طلعت رخسار هیچ غریبه ای را مجال نزدیکتر شدن نیست

و من آویخته ام،

و کسی با من نیست

گویی تنها من، همزاد دیرباز خود باشم

و روز را چشمی به انتظار ندارم

که دیرگاهی است خورشید آشنایی در نزدیکی

درخشیدن نگرفته است

که این خسته خاطر را

به گرمی نیم نگاهی آتش به جان بیافروزد

و درون بسان تفتیده چالهای هیزم گران کهن می سوزد

وای به روزی که کسی دستی بر این داغ گذارد

که می سوزاندش شعله ام، روزگار

و من اینگونه ام

آویخته بر جایی

و گردگون، بسان نیمه ماهی بر آسمان... *

...

*- برگی از دفتر خاطرات یک تک ممه تنها.