او امروز جور دیگری است، از صبح مثل سایه دنبال من است، گویی بخواهد چیزی بگوید و هر بار منصرف شود. یک ماه پیش استخدامش کرده ام؛ البته قد و هیکل و

قیافه اش بود که استخدامش کرد. از همان لحظه که با برگه آگهی به دفترم پا گذاشت

می دانستم که او را استخدام خواهم کرد. بعد تر که دیپلمهای زبان و تایپ و منشی گری اش را دیدم به انتخاب خودم مطمئن شدم.

و او امروز جور دیگری است. صبح که وارد دفتر شدم به جای شرم همیشگی یک جور شیطنت، یک جور نگاه شرورِ بی پروا در نی نی چشمهایش نهفته بود؛ همان چشمهای زیبا که هر روز زمین را می نگریست، داشت وقیحانه پایین تنه من را می پایید و لبخنذی به لبش می نشاند.

او امروز کاملا جور دیگری است. هر چه فکر می کنم رابطه با منشی خلاف اصول اخلاق من است اما از طرفی این اوست که کار را دارد به آنجا می کشاند، نه من. هر چه به او فکر می کنم تصویر زنم هم کمرنگ و کمرنگ تر می شود، این اوست که دایم در ذهنم تصویر می شود، زیبا، لوند و سرکش...

از هر فرصتی برای اینکه به اتاقم بخوانمش استفاده می کنم و او هر بار که وارد

می شود نگاهش را به پایین تنه ام می دوزد و برق شیطنت و به زعم من خواهش در چشمانش می درخشد؛ همان دختر نجیب و با حیای یکماهه قبل...

غرق فکر و خیالات مگوی خودم هستم که رخصت رفتن می خواهد، هنوز ظهر هم نشده است. اینهم لابد بازی زنانه ای است، بگذار برود؛ فردا، فردا او مال من خواهد بود، همین جا، درهمین اتاق، روی همین کاناپه، زیر نور همین چراق رومیزی... در همه حالات او را با خودم تصور می کنم. در همه حالات به خصوص آنها که زنم دوست ندارد یا شرمش می آید؛ در همه حالات که حتی خودم هم شرمم می آید...

باید زودتر بروم، امروز کار به من حرام است. باید به خانه بروم، دوش آب سرد بگیرم و سعی کنم او را تا فردا به یاد نیاورم. اما مگر می شود؛ او امروز جور دیگری بود.

در راهرو ساختمان به رفیقم بر می خورم که به سمت دفترش می رود. چند کلمه بعدی و قهقهه رفیقم تمام روزم را به گند می کشاند:

خجالت بکش! با اون شورت صورتیت چرا زیپت بازه... الاغ!

.

و انسان خدای خویش را آفرید

و او را عبادت نمود
او را غذا داد
و مگسها را از عورتینش پراند
و به سر انگشت بندگی نوازشش کرد؛

سرش را جورید
و شپشهایش سترد
و دست آخر خدا
همه را به تقاص کار ناکرده جوانکی نو به جوانکی نو
در آتش حسد و جور خاکستر کرد
و دیگر گوسفند و گرگ و انسانی نماند
و خدا را هم مگس و شپش کور کرد و کشت...

پ.ن: و در اینجا ما با افتخار یک پست نوشتیم که فلسفی بود، الهی بود، کوبنده بود، خیلی خوب بود و...

و ما با افتخار نامی از دول در این پست نبردیم...

.

بسان جنگجویان افسانه های کهن راه می پیمودیم

راهی دشوار و پر خطر

و همه بدین ایمان بودیم :

همه برای یکی، یکی برای همه

نفر در نفر و صف در صف به پیش می رفتیم

با سرودی بر لب و امیدی بر دل

همه برای یکی، یکی برای همه

تا کدامین را بر گزیند شاهزاده خانم شیرین بخت

تا کدامینمان در این سفر پیروز باشیم

که تنها یکی را رخصت وصال بود

تنها یکی از میان صدها هزار

همه برای یکی، یکی برای همه

و به این امید راه می پیمودیم

و من راه برشان بودم

راهی دشوار بود و خطر در کمین

به امید یافتن شاهزاده خانم

و نوشیدن شربت وصل

همه برای یکی، یکی برای همه

تا طلیعه لشکر را دیدم که زمینگیر شد

راهی به پیشمان نبود

امید ها در دلها خشکید

و کسی را یارای گریز نبود

و مرگ در نزدیکی بود

مَردَک به همه مان خیانت کرده بود

همه مان به گــُه نشسته بودیم

ما لشکر اسپرمها.

.

عاشقم بودی

اینرا به سادگی

        با تمام وجود می دانستم

                       از طرز نگاهت

                               رنگ کلامت

                              طعم بوسه هایت

تو به سادگی عاشقم بودی

و من به سادگی نمی دانستم، چرا

تا روزی که پرسیدمت

و تو به سادگی پاسخم دادی

گفتی :

         آری، عاشقت هستم

پرسیدمت :

          عاشق چه ام شده ای، بانو

به امید هر پاسخی بودم

                     که عاشق رویم شده ای

                        که عاشق جانم شده ای

                         که عاشق فکرم شده ای

                          که عاشق روحم شده ای

                            که عاشق ...

و تو چشم در چشمم دوختی

          و به سادگی پاسخم دادی:

                         عاشق جانور توی تنبانت شده ام...

.

     این دکتر هم مثل تمامی آن دیگران است، خودخواه و نفهم. فکر می کند بیماری من هم مثل باقی این لگوریهایی است که مریضش هستند، یک بیماری جدی. بی شعور

نمی داند همه را منتر خودم کرده ام؛ با این دستک و دمبکی که برای خودم راه انداخته ام.

بی گاه می خوابم و بی گاه بیدار می شوم. همه فکر می کنند مریض شده ام. این کارها را در کتاب آن مردی خواندم که خودش را کشت، ولی من قصد خود کشی ندارم به هیچ وجه. من خودم را به مریضی زده ام که از دست این بی پدر به امان باشم؛ که اگر نه اینگونه کرده بودم، امروز مرده ام را باید دکتر و دوا می کردند. ولی مگر ول کن است. نمی دانم چه مرگش است، مردک سیری ندارد. آخر اگر همینطور ادامه بدهد هم مرا هم خودش را و هم آن طفلک معصوم را به کشتن می دهد. طفلکی مثلا به خانه بخت آمده است، مثلا قرار بوده خوشبخت باشد. فردا یکسال می شود از شب عروسی؛ بیچاره چه عذابی کشید آنشب؛ چه معرکه ای بود. من هم نفهم بودم و دل به این مردک سپرده بودم؛ نمی دانستم که همین قاتل جانم می شود...

ولی کور خوانده اند، همه شان کور خوانده اند. همه منتر منند. از خود الدنگش گرفته تا همه دکترها و رمالها و خاله خانباجی ها با آن نسخه های رنگ و وارنگشان. نمی گذارم بیش از این ملعبه ام کنند؛ نمی گذارم...

همه شان را به بازی گرفته ام، همه منتر منند، همه... *

*- بر گرفته از خاطرات یک دول.

.

تمام دنیاها را گشتم

تمام کوه ها و تمام دریاها را

تمام زمین را کاویدم

                       سنگ، سنگ

و خاک را غربال کردم

                            ذره، ذره

تمام عمر کاویدم و هیچ بدست نیاوردم

و باختم، عمری را که گذشت

و حقیقت روی از من نهان کرده بود

و من همچنان گشتم...

                         و گشتم...

                                  و گشتم...

                                           و گشتم...

و ناگاه در لحظه مکث بین دوبار نفس کشیدن

حقیقت را در دور دست ترین

                                  کناره آبهای گرم دریاها یافتم

      که زیبا و رویایی، بر تخته سنگ  ساحل غریب نشسته بود

آری،

   من حقیقت را زیر سینه بند پتیاره ای  یافتم؛

                                    که متون فلسفی می نوشت 

                                          و موسیقی کلاسیک گوش می کرد

و در همان لحظه فهمیدم

همواره در دو قدمی حقیقت بوده ام

همه دختران حقیقت را زیر سینه بندشان نهان کرده اند

.

سرم را زیر آب می کنم و کمی خودم را نگه می دارم

طعم شامپاین کنار استخر چیز مزخرفی است؛ دلم ودکا می خواهد

یک طول دیگر شنا می کنم...

دخترک باز گیلاس مرا پر می کند و با یک ورقه ژانبون به طرفم می آید...

به سلامی اش می نوشم.

دست به کمرم می پیچاند و لب به لبم می گذارد...

دلم پیچ می زند. خودم را به هم می چلانم...

...

..

.

بلند، بلند با خودم می خندم و به سمت خانه گاز می دهم.

یاد قیافه اش که می افتم خنده ام می گیرد؛ گیلاسم را برای بار چندم پر کرده بود و بغلم کرده بود...

تقصیر خودش بود که مرا هی به خودش فشار داد...

ولی صحنه بالا آمدن حبابها و بعد قیافه اش که لب بر لبم داشت دیدنی بود...

.

ای حماقت مجسم

ای نادانی جاری

ای تمامی زندگانی فانی

ای برترین آرزوی نهانی

ای زیباترین ودیعت آسمانی

ای که آخر جسم و جانی

. . .

ای دول!

با تو هستم ای دول!

مخواب؛

هنوز کار داریم.

.

روزی می آیم

آری سرانجام، روزی می آیم

و چشم در چشمت می دوزم

و تمام روزهایی را که با هم بوده ایم به یاد می آورم

و همۀ جراتم را جمع خواهم کرد

و یکبار، فقط یکبار به تلافی تمام بدیهایی که به من کرده ای

با تمام قوا

زیر دماغت می گوزم

.

عشق آری، عشق

تنها عشق . . .

پاک است

و بزرگ است

زیباست...

زیباست، به مانند پستانهایت

موزون است، به مانند اندامت

شیرین است، به مانند لبهایت

سوزان است، به مانند بوسه هایت

و من عاشق تو شده ام

. . .

کاش تو هم کمی عاشقم بودی

دست کم، کاش دوستم می داشتی

کمی... آری تنها کمی دوست داشتن هم کافی بود

کمی... همین که بدانم کمی، فقط کمی دوستم داری

آن گاه،

پس از هر بار همخوابگی

هیچگاه دیگر بدهکارت نبودم

آه، ای عشق جاودان من!

زنیکۀ پتیاره!

.

بر دخترکی عاشق شده ام

که چشمانی بزرگ

             و نگاهی نافذ

                   و روحی عاشق دارد

بر دخترکی عاشق شده ام

که چشمانی سیاه دارد

و میانی باریک

و موهایی که تیره اند

و روانی که روشن

بر دخترکی عاشق شده ام

که نه می خواهد دنیا را تکان دهد

و نه زمان را

و من، با آن همه ادعا

به سادگی فقط عاشقش شده ام

. . .

همین کافیست

همین برای همه دنیا کافیست

کاش او هم کمی، فقط کمی مرا دوست بدارد

آن وقت تمام جهان به کامم خواهد شد

آن وقت خودش،

        بی نیاز به تلاش من

لباسهایش را تمام،

               در خواهد آورد

و من خواهم فهمید که عشق چقدر زیباست

و او خواهد فهمید که عشق چقدر بزرگ است.

.

ما مردمی شکمی هستیم

و من به شدت فکر می کنم که همه مسایل ما مردم شکمی است

یعنی حتما اینجور است، مطمئنم

ما همه از دم شکمی هستیم

مربوط به شکم و دل و روده ایم

و همه مان چندین متر روده و معده داریم

ولی قضیه جالب اینجاست

که، خلاصه

همه راهها به یک سوراخ ختم می شوند

.

به کجا گریزم از این وهم که پیچیده بر دورم که، ماچ... ماچ...

ندهم که دهانش سخت بویناک است بی پدر...

از جاده تاریک می گذریم؛ من و گلم، به سوی شمال...

دوستش دارم گلم را؛ خیلی دوستش دارم.

دیگر نمی شود جلوتر برویم اینجا خوبست؛ اینها را به گلم می گویم. خیلی وقت نیست که با همیم ولی من دوستش دارم؛ خیلی...

می ایستیم؛ چقدر تاریک است اینجا؛ شاید لامپ ها سوخته اند همه. کمی اطراف را نگاه می کنم؛ کسی نیست، هیچ کس. دست می کنم و آنرا از شلوارم در می آورم، دستی

به اش می کشم و با دست دیگر در تاریکی آن شکاف باریک را پیدا می کنم و آرام، خیلی آرام تا ته فرو می کنمش آن تو...

حس جالبی است توی این تاریکی، راستش تا به حال در تاریکی اینکار را نکرده ام؛ کمی هیجان زده شده ام، ولی بار اولم که نیست، به خودم می آیم... دست می کنم و آن چیز را بر می دارم ( نمی دانم چرا اسمش در دهانم نمی چرخد ) در تاریکی کورمال، کورمال دست می کشم و سوراخ پشت گلم را پیدا می کنم. با احتیاط آن چیز را درونش فرو می کنم و با دست فشارش می دهم...

کمی می گذرد، می دانم که نباید هدر بدهمش همه اش را باید همان تو بریزم؛ همه اش را حداقل اینبار لازم داریم؛ همه اش را قطره، قطره...

تمام می شود؛ همه اش آن تو آمده است؛ بدون اینکه قطره ای بیرون بریزد. آن چیز را در می آورم. هنوز همه جا تاریک است، ولی من کارم را تمام کرده ام. راه می افتیم، من و گلم. چندین کیلومتر دور می شویم تازه یادم می افتد که کارت سوخت را توی شکاف دستگاه جا گذاشته ام؛ لعنتی از بس که تاریک بود؛ دستی گلم را می کشم، دور در جا می زنم و به سمت پمپ بنزین گاز می دهم...

.

جنگ بود ما به شدت می جنگیدیم و البته به شدت هم می مردیم، ناگهان خمپاره ای سنگر را سقف شکافت

لمحه ای آسمان را دیدم که از منور سرخ بود؛ و دیگر که چشم گشودم به برزخ بودم

گویی مرده باشم

...

بدی برزخ اینست که مستراح عمومی ندارد؛ همه جا بوی شاش می آید.

عریضه نوشته ام به بارگاه کبریا روقیائیل عریضه ام را قرار است به سمع حضرت حق برساند...

بودجه تامین کرده اند برای احداث مستراح عمومی. باید یادم می ماند که فرنگی بگذاریم؛ این خارجی های کون نشور، خلای ما را نمی روند؛ گه گرفته است برزخ را...

می خواهیم انقلاب کنیم. جهطلطیل به توپ می بنددمان. اینجا هم می میرانندمان...

ولی اینجا را نخوانده بودند؛ کسی در برزخ نمی میرد؛ اینجا همه یکبار مرده اند...

همینطور با گند و گه این داستان تا صبح قیامت طول می کشد. قیامت می شود. یک جا را اشتباه کرده اند. روز قیامت هم فقط بیست و چهار ساعت است. دادرسی به قابیل نرسیده روز به شب می رسد. جهان تمام می شود

آدم و حوا را که للطهطیل راه نمی دهد به بهشت؛ بهشت با آنهمه حوری، پری خالی می ماند...

خود باریتعالی از عرش پایین می آید؛ میکروفون را می گیرد و بندری می خواند...

همه ملک های مقرب دود می شوند. خارجی های کون نشور چه قری می دهند...

لامصب ها. اینجا آزادی کامل است

به حضرت حق می گوییم دی جی بَلا... خیلی حال می دهد زود تر بمیرید...

اینجا هوا خوب است

خودم یکروز دکتر را خفه می کنم

هیچ کس باور نمی کند

همه به من بیلاخ نشان می دهند

من سیگار ندارم

سیگار داری؟

بیچاره مهین، چه جیغایی می زد

من دیوانه نیستم...

.

بیا و مرا بند کن به نگاهی

بیا و مرا به اوج ببر با گناهی

که با تو بسیار خوشبختم

که با تو می توانم به عرش بروم

که با تو بی نیاز از همه جهانم

با تو که آیت خداوندی بر زمین

با تو که برترین عطیه آفرینشی

با تو ای همیشه زیبا

با تو، تنها با تو است که من؛

                   به من می مانم

و از هر چه هست پاک می شوم

و وجودم از اوهام می رهد

و خالص می شوم

با تو

تو که پاکترینی

تو که نابترینی

تو که بهترینی

تو آری تو!

بهترین عرق سگی جهانی...

.

آسمان را که می کاوی روزها،

                        خورشید می بینی

                                و کران، کران آبی

                                و گاهی ابرَکی و بادَکی

آسمان را که می کاوی شبها،

                      که ماه کامل است

                                   نور می بینی

    و آنگاه که ماه، هلال کوچکی بیش نیست؛

                                   ستاره، بیکران ستاره...

پس...

اگر می خواهی اینقدر زمین نخوری،

جلوی پایت را نگاه کن، مادر قحبه!

.

کدام شعر بود

در کدام کتاب؟

کدام پناه بود

در کدام سمت شب؟

کدام اوج بود

یا کدام حضیض؟

کدام همآغوشی بود

در کدام سمت شب؟

...

.

.

.

د ِه... بگو دیگه...

بگو اقدس

کدوم نامردی شیکمتو بالا آورده؟

شیکمشو سفره می کونم به مولا...

.

سرم درد می کند؛ قبلا نمی کرد. شاید قرار باشد بجنگیم.

کاش معافم می کردند. گفتند تو بیا ما فرمانده ات می کنیم؛ خر شدم رفتم سربازی.

دلم پارتی می خواهد و یک تکنو شلی که یک پایم را بالا بگیرم و بنوشم به سلامتی جرج.

به سلامتی افکار محترم من صلوات؛ نه سلوات از ص خوشم نمی آید...

کلا جمعا ما به سربازی شدیم.

لامصب سربازها همه شکل همند. دستور داده ام گردانم همه گوش چپشان را رنگ کنند که با باقی گردانها قاطی نشوند؛ اما این یابوها فرق چپ و راست را نمی دانند هنوز.

شب عملیات است.

دوست دارم همه گردان را ببوسم؛ از بوی گلاب گندم می گیرد به جایش با سربازها  بای، بای می کنم... فردا دادگاه صحرایی دارم.

می فرستندم خط مقدم.

چیزی از پشت می خورد به کمرم؛ فکر می کنم سرباز دماغوی خودمان است که سهمیه من را برایم پرت کرده؛ می آیم بفرستمش دور جبهه را کلاغ پر برود، می فهمم تیر خورده ام، از پشت سر. وقتی برانکار می آید و می برندم سرباز دماغو به من چشمک می زند؛ می فهمم کار خودش بوده هفت تیرش را فوت می کند می گذارد پر شالش... خون را می چشم شور است، کاش خیار داشتم با خون می خوردم. ندارم من خیار ندارم... من خیار ندارم.

از پرستار بیمارستان صحرایی خیار می خواهم؛ می خندد و به سرباز تخت بغلی ماچ می فرستد...

خسته ام از خودم از همه از شما که فکر می کنید آخر این نوشته به سرانجامی می رسد خنده ام می گیرد، کلا دوست دارم ته دلتان وقتی که فحشم می دهید...

شاید قرار باشد بجنگیم؛ بیایید گلاب بزنید همه تان را ماچ کنم دلم خنک شود...

بیایید به نوبت فرمانده شویم و همدیگر را ماچ کنیم، فردا بمبارانمان می کنند، می میریم ها...

این چیزم را هم بگویید به کجای این شب تیره بیاویزم، باز شده وبال گردنم؛ آخر کار دست همه مان می دهدها...

.

همخانه شدیم

من و دختری که عاشقش بودم

همو که برایم لمحه ای بود از بهشت موعود خداوند بر زمین

همو که ایمانم بود

همو که باورم بود

مقدس بود

نور بود

حس بود

حال بود

.

.

.

اما از وقتی همخانه شدیم؛

دلم می خواهد بمیرم...

تمام اعتقاداتم ویران شده اند...

صبح که از خواب بر می خیزد

دهانش بوی مستراح می دهد

و وقتی خیر سرش از مستراح می آید

گند محله را بر می دارد

گویی در دالان کانش گربه مرده چال کرده باشند

نمی دانم چه مرگش است پتیاره...

.

لب ماتیکی...

لپ گلی...

ابروی تتو کرده...

موی مش کرده...

بوی عطر...

بوی هم خوابگی...

بوی عرق تن زن...

اندام های میان تنه...

پستان گرد گنده...

ناخن مانیکور شده...

ساق اپیلاسیون شده...

دامن کوتاه...

پیرهن تنگ نازک...

کرست شیشه ای...

رادیو دو موج...

تلویزیون سوخته...

رخت پاره...

دمپایی کهنه...

خریداریم...

خریداریم...