به سفر شدیم

به سفر حج

راه ناهموار، نامرادی بسیار

پنجاه بار...

پای پیاده

به حج شدیم

به خانه درون راهمان ندادند

و هر بار ما را از راه رفته باز گرداندند

پنجاه بار

بی آب، بی غذا

از عراق عجم پای پیاده

تا مکه، تا مدینه

و هیچ گاه به طواف نخواندندمان

و هیچ کس به ما حاجی نگفت

و هیچ کس به ما حاجی نخواهد گفت

و آنگاه که اتوبوس آمد

تازه فهمیدیم که شترهای کاروان حاجی نمی شوند

همان طور که اتوبوسها

ولی هیچگاه نفهمیدیم

چرا به این پرنده های ابله بی قواره، حاجی لک لک می گویند

.

اشتباه شده است. به دکتر می گویم سیگار داری و او به من بیلاخ نشان می دهد.

خودم یکروز خفه اش می کنم؛ دیدم دیروز با منشی تیمارستان خاک تو سری می کرد، زیر میز.

از مردی عینکی، کبریت می گیرم. بیچاره دیوانه است؛ فکر می کند ژنرال

ارتش اعلی حضرت است.

من خود اعلی حضرتم و هیچ وقت او را ژنرال نکرده ام...

شاید فردا... شاید فردا...

دختر یکی از این دیوانه ها به دیدنش می آید؛ به من سیگار تعارف می کند همه هفده سیگار داخل پاکت را بر می دارم؛ می آید چیزی بگوید که به او بیلاخ نشان می دهم؛ می ترسد. حیف شد از من ترسیده دخترک؛ پستانهایش خیلی قشنگ است؛ مثل لیمو، مثل انار، مثل آتیش...

- آتیش ندارم با چی خودمو بسوزونم پس؟ پیت نفت تو انبار بود واسه زمسون...

مهین چه جیغهایی می کشید... کیف می کردم... کیف... ولی آخرش به من بیلاخ نشان داد؛ من هم با بیل سرش را کندم... زنک نباید به من بیلاخ می داد... بعد من را به اینجا آوردند. من دیوانه نیستم، خودم دیدم پیت نفت را روی خودش خالی کرده بود... من فقط کبریت کشیدم برایش، یک چیله کوچک... یک چیله کوچک.

بعد چه کیفی کردم که می سوخت... ولی آخرش به من بیلاخ نشان داد؛ من هم با بیل سرش را کندم...

دلم برایش تنگ است. دلم می خواهد بغلش کنم؛ فشارش دهم؛ پستانهایش را گاز بزنم، مثل لیمو، مثل انار...

اینبار شاید نصفشان را بکنم تا دیگر نرود با دکتر تیمارستان خاک تو سری کنند. خودم دیدمشان زیر میز.

همه دیوانه اند؛ همه... باید بروم این چیزم را یک جا آویزان کنم، زیر گلویم زخم شد از بس که خاراندمش. مهین را می خواهم؛ نه برای پستانهایش... نه... نه...

مهین را می خواهم که با دکتر بروند زیر میز تا من چشم گذاشته ام قایم شوند.

 اینجا تیمارستان است؛ من دیوانه نیستم... شما به اینها بگویید...

شما خودتان دیوانه نیستی؟ سیگار داری به من بدی؟ 

.

دلم می خواهد به اعماق قلبت راه یابم

دلم می خواهد ذهنت را بخوانم

دلم می خواهد افکارت را بدانم

دلم می خواهد درونت را ببینم

دلم می خواهد...

اما بیشتر از همه دلم می خواهد بدانم آن چیزی که از روی شلوارت می بینم واقعی است؛ یا همیشه یک جفت جوراب کهنه توی شورتت می گذاری...

.

*- از نوشته های اقدس (در دوران تجرد)

.

من...

خب

شاید

اصلا...

در کل

بله. بله

ولی

حتما

کی

حالا دست.... دست

آقایون دست... خانوما رقص

حالا برعکس

این کمره یا شا فنره

دست...دست....

.

قبلها جور دیگری بودم...

اکنون

من سخت با بودن خود در گیرم

و شاد

    و پر از نشاط و حیات

          و در نهایت حسن و غرور جوانی

مرا کفایت می کند، بوی باد

       مرا کفایت می کند، رنگ آفتاب

                                     زلال آب

مرا کفایت می کند، خنده بهار

                           تاب گیسوی درخت

مرا کفایت می کند، من

. . .

مرا کفایت می کند، تو

مرا به عشق کاری، است گویی

مرا به تپش سینه به شنیدن نامی، کاری است گویی

مرا به . . .

. .

. . .

اینجوری نمیشه!؟؟

باید فکری برای خودم بکنم

مطمئنم که دست آخر @#$ خل شده ام

چندی است عموما @#$ شعر می گویم

وگرنه همه آنها که گفتم قبلها، تخمم هم نبود.

.

قضیه بسیار جدی شده است، ما را تهدید کرده اند که پورنو نویس شده ایم و چه و چه...

ما از همین جا اعلام می کنیم که اینگونه نظرات برای صاحبان آن محترم می باشد، اما برای ما پشم هم نمی باشد و یا یک چیزی در حدود همان پشم می باشد، در ضمن زنهار که ما را از بادبان کردن، یا شدن تنبانمان نهراسانید خودمان به همین منظور جایی فرموده ایم که:

بیت :

تنبان مرا جای بلندی بگذارید

                                   تا باد برد سوی وطن بوی تنم را.  

ما با افتخار، از همین جا که وبلاگ خودمان است، به شدت اعلام می کنیم که حسین قلی، حسین قلی است.

در ضمن خودتان را معرفی بفرمایید تا ما هم با آثار قلمی و قدمی تان آشنا شویم دلمان برایتان، همچین یواش... همچین قشنگ... همچین ظریف... غنج می رود. بیایید دست در دست هم . . . نه این نه . . . یه چیزی در حد می نویسیم که می نویسیم، به یه چیزی از اعضای شریفمان که می نویسیم.

.