از بيست و سوم ارديبهشت تا همين نيم ساعت پيش طول كشيد،

     از همان دوشنبه شب كذايي كه همه تان مي دانيد...

     امشب گويا بيست و چندم شهريور ماه است. دقيق نمي دانم، حساب روزها را گم كرده ام

     ولي از بيست و سوم ارديبهشت تا همين نيم ساعت پيش طول كشيد؛

     تا رمز و راز هايي كه بايد را فرا گرفتم، همين نيم ساعت پيش توانستم

     همه چفت و بستها را باز كنم...

     بالا خره خودم به دست خودم همين نيم ساعت پيش ممه بندش را،

      چفت و بست ممه بندش را باز كردم...

     ..

     .

     اكنون او رفته است.

     خودم روانه اش كرده ام.

     لاكردار ممه هايش از مال خودم هم كوچكتر بود.

     بايد رمز و راز شناختن ممه دانهاي ابري را فرا بگيرم، چند ماه عمرم هدر شد.

     .

گام که بر می داری تا دور دستها کوه و دشت

سر بر می آرند که آخرین آیت پروردگار را بنگرند بر روی زمین

می پندارم که کوه و دشت را به زیبایی ِ آخرین آیت آفریدگار چه کار

همانها که امانت ازلی را به دوش چون منی انداختند

و من وارث این امانتم

و چه زیباست وارث امانت ازل بودن

که از ازل دل در گرو وهمی موهوم ببندی

که تو نه وهمی و نه موهوم

و پنداری که از ازل بوده ای

ای آیت زیبای زندگی

. . .

ببین چه رمانتیک شدم

ببین...

ببین

نه جون من ببین؟

حال کردی؟

خوب حالا خودت اینو باز کن، من هیچوقت نتونستم چفت و بست این ممه بندتو باز کنم ...

.

رود می خروشد

 از میان کوهستانهایی سخت

 و آب رنگ خاک را با خود همراه کرده است

 بر تختی می نشینیم بر کناره رود

 بوی رود می آید و باد

  می پندارم که از این بالاترَک رود مهربان است

 از سر بالایی کنار تخت جفتی بالا می کشند

 و تو می خندی

 به جفتی که از جفت گیری

 کنار رود خروشان می آیند

 به هر کجا که رو می کنی

 می فهمی کجا نشسته ای

  بر تختی، کنار رودی

 که می خروشد

 اینرا تابلوهای دور و نزدیک فریاد می کنند

 نمی گذارند

 در حظ بودن کنار رودی

 که خاک را با خود همراه کرده است

  و می خروشد

 غرق شوی

همه جا اسامی یکسان به زبانهای مختلف

 غافلگیرت می کنند

و تو می خندی

 و جهان می خندد

 شاید به خاطره جفتی که از سر بالایی کنار تخت

   بالا می کشند

 همان جفتی که از جفت گیری موهومشان

کنار رود خروشان می آیند.

ما هر دو هم زمان رو بر می گردانیم

 تا آنها ما را نبینند

فکر می کنیم شاید شرمشان بیاید

 از این که در تمام مدت ما اینجا نشسته بودیم

 از اینکه همه آن اصوات و ناله ها را شنیده ایم

 از اینکه سایه های بهم آمیخته شان را دیده ایم

 می دانیم شرمشان می آید و رو بر می گردانیم

 هر دو، هم زمان رو بر می گردانیم

به ما می رسند

  مرد دارد زیپ شلوارش را بالا می کشد

 و زن سینه بندش را جابجا می کند

 شرممان می آید

 از اینکه ما را به تخمشان هم حساب نکرده اند

 شرممان می آید...

.

اینجا را همه می شناسند

اینجا را همه می دانند

اینجا همه می آیند، همه می روند

دیوارها همه تا نیمه نم کشیده اند

و یادگاریها، یادگاریها انگار تمامی ندارند

و فحشها و فحشها

و درب را زنگار زمان ضایع کرده است

و مشام را بوی همیشگی

آی فضلای لایق قرون و اعصار!

های زعمای شامخ زمان و ادوار!

آه...

چاره ای نیست...

اینجا هیچ کس نشسته نمی شاشد...

.

باران می آید

همه جا را بوی نم برداشته است

به خانه می روم از راه هر روزه

زنها هم همه زیر باران می آیند

زنها زیر باران با هیچ کس نمی خوابند

باید شعرها را تغییر داد

جور دیگر باید باشد

زیر باران باید رفت

زیر باران باز هم باید رفت

زیر باران آنقدر باید رفت تا جان از کان بدر شود

شهر را بوی باران و زن و سهراب برداشته است

شرط می بندم سهراب زیر باران با هیچ زنی نخوابیده است

یا اگر خوابیده؛ هر کدام در اتاقی جدا بوده اند

هیچ کس را ندارم تا زیر باران با او بروم

زنها همگی در خانه خوابیده اند

همه دارند سرشان را می شویند

با شامپو گــُه رنگ

باید امشب زیر باران با یکی بخوابم

با هر کس که شد

با هر زنی که شد

می خواهم هر جایی شوم

هر جایی که بشود

باران می آید

و من عموما #@$ شعر می گویم

و از آن بالا به شدت کفتر می آیه...

.

بر آستان کدامین نگاه بیاسایم

که تن فرسوده ترین مردمان دنیایم

آنک طلوع کدامین ستاره نوید صبح خواهد داد

دیر گاهی است شب در دشت چشمانم لانه کرده است

و طلعت رخسار هیچ غریبه ای را مجال نزدیکتر شدن نیست

و من آویخته ام،

و کسی با من نیست

گویی تنها من، همزاد دیرباز خود باشم

و روز را چشمی به انتظار ندارم

که دیرگاهی است خورشید آشنایی در نزدیکی

درخشیدن نگرفته است

که این خسته خاطر را

به گرمی نیم نگاهی آتش به جان بیافروزد

و درون بسان تفتیده چالهای هیزم گران کهن می سوزد

وای به روزی که کسی دستی بر این داغ گذارد

که می سوزاندش شعله ام، روزگار

و من اینگونه ام

آویخته بر جایی

و گردگون، بسان نیمه ماهی بر آسمان... *

...

*- برگی از دفتر خاطرات یک تک ممه تنها.

هر عاشقی از معشوق به چیزی  خوش بود
مجنون از لیلی به سویی
و  فرهاد از شیرین به کویی
وامق از عذرا نامی می طلبید
و خسرو از شیرین، کامی
رومئو به ژولیت زنده بود
و تریسدان به ایزولد
و من...
و من تنها از تو یک چیز می خواستم
من که از عشق تو دیوانه ترین بودم
من که در کوی تو سرگشته ترین بودم
من...
تنها از تو می خواستم
که صبح ها، بگذاری من کمی بخوابم
و خودت به آژانس تلفن کنی
قبل از آنکه زنم از شیفت شب برگردد.

.

بیا با هم در غبارها گم شویم

و به دورها یی برویم که ما باشیم و نه هیچ کس دیگری

بیا در غبارها گم شویم...

و در آن دوردست ها

تو لباسهایت را در آوری

به سینه بندت که برسی

من بادکنکهایی را که آن زیر پنهان کرده ای با ناخن بترکانم

و تو سرم جیغ بزنی

و در عوض ناخنهایم را یکی، یکی با انبردست بکشی

و من از ترس جانم بادکنکهای جدیدی برایت باد کنم

از انواع خوب خارجی

بزرگتر از قبلیها

از جنس مرغوب که آنتی ناخن باشد و ضد خش

و تو شاد بشوی

و خودت،

به خواست خودت،

باقی لباسهایت را هم در آوری...

.

افریقا مهد تمدن جهان بود و آتلانتیس مهد تکنولوژی. افریقا انواع حیوانات را به آتلانتیس صادر می کرد و از آنطرف هسته های تکنولوژیک وارد می شد. کار تجارت حیوان رونق بسیاری داشت.

ناخدا یک کشتی دیگر بار زد، همه رقم حیوان بود، جفت، جفت.

با خودش عهد کرد که در سفر بعدی دو سه جور دایناسور هم همراه ببرد؛ قاره جدید تشنه این حیوانات عظیم بود...

در بارگاه کبریا همه چیز به هم ریخته بود. خود باریتعالی دو سه روز به زیارت بقاع متبرکه رفته بود، با کارت سوخت قرضی...  

اسرافیل در اتاق فرمان نشسته بود و در این دو روزه دکمه و کلیدی نبود که امتحان نکرده بود؛ می خواست کانی از این مردمان نافرمان بدرّد که در هیچ عذاب الهی ندیده باشند. می خواست همه را بیچاره کند به تقاص اینکه آدمهای عوضی یک چیزی میان پاهایشان داشتند که ملکهای مقرب نداشتند. به تقاص اینکه آدمها دایم به جای عبادت و بندگی حضرت، داشتند با آن چیز مسخره شان ور می رفتند. به تقاص اینکه آدمها به هم یواشکی ماچ می فرستادند؛ کاری که در بارگاه کبریا به شدت منع شده بود...

اسرافیل دلش می خواست همه آدمها را ریز، ریز کند. همه جور کلیدهای فرمان عذاب را امتحان کرده بود ولی هیچکدام درست و حسابی کار نمی کرد. خداوند زیادی مهربان بود، عذابها به بازی بیشتر شبیه بودند دیگر اینکه میز فرمان زیادی دکمه داشت و اسرافیل را گیج می کرد...

ناخدا همه حیوانات را شمرد، از هر حیوانی که در بازار بود یک جفت با خود داشت...

اسرافیل بالاخره دکمه زنگ زده ای را که کار نمی کرد راه انداخت، روغن کاری کرد و سیمش را که قطع شده بود دوباره سر جای خودش پیچید و ...

همه دنیا را آب گرفته بود. توفانی بود که از همه توفانها بزرگتر بود حتی از توفان "کاترینا"... اسرافیل نام این توفان را توفان "اقدس" گذاشت...

ناخدا باکش نبود، از این توفانها صد بار دیده بود؛ این بار ولی موج بود و موج، رعد بود و رعد، باد بود و توفان بود و باران و سیل و ساحلی که هر چه می رفت، نمی یافت...

 در بارگاه کبریا اوضاع عجیب خراب بود؛ همه چراغهای هشدار دهنده روشن بودند و آژیرها یکصدا وق می زدند و خود حضرت حق هم معلوم نبود کدام گوری مشغول کدام لگوری ای شده بود...

...

راه حل را جبرئیل پیدا کرد...

هیئت مذاکره به سرپرستی جبرئیل با ناخدا که داشت توتون می جوید وارد بحث شده بودند و او از سر حرف خود پایین نمی آمد. مردک دایم الخمر برای همه ملکهای مقرب خط و نشان می کشید...

بالاخره مذاکرات به نفع ناخدا پایان یافت.

ملکهای مقرب شاد و خندان به بارگاه کبریا برگشتند.

جبرئیل دیکته می کرد و منشیها می نوشتند: حضرت نوح به فرمان خدا...

...

ظهر بود

گرسنه بودم

رستورانهای میدان انقلاب زیادی شلوغ بودند

با پول غذا کتاب خریدم

کتابهای کتابفروشی زیاد بودند

خیلی زیاد

چند تایی سپید چند تایی سیاه

قسمت کتابهای شعر خلوت تر بود

کتابی خریدم از کسی که نمیشناختم

همه کتاب پر بود از ترانه های بی سر وته

زیاد، شلوغ، درهم و بر هم و حتی زشت

فقط یک نوشته خوب آخر کتاب بود

 که با اشتها خواندم:

                          پایان

       عصر شده بود

           گرسنه بودم

           کتاب را بستم

             نیمرو خوردم.

   پ.ن:     و در این متن از دول خبری نبود.

پ.ن۲:      اصلا برید رد کارهاتون من خودم کار دارم.

.

در دام آدمی که افتادی

مهم نیست که پلنگ باشی یا آهو

مهم اینست که تفنگ داشته باشی...

.

ما از تبار بوسه های بی حاصلیم

                                 که به هیچ همخوابگی ختم نمی شوند...

.

رابطه من با خدا یک رابطه عمیق است

یک رابطه زیبا

هر دو...

یعنی من و خدا هر دو مان با هم رابطه ای داریم

یک رابطه خیلی اساسی

یک رابطه مهم...

هر دو هم می دانیم

هر دو هم می دانیم که دیگری هم می داند

و این خیلی خوب است

تکلیفمان روشن است

هر دو مان هم می دانیم

رابطه من با خدا خیلی، خیلی زیباست

راستش شما که غریبه نیستید

من و خدا هیچ کدام دیگری را به تخممان هم حساب نمی کنیم...

.

دلم گرفته است

از این باران بی امان که می بارد و می بارد و می بارد

از این کوهها، از این دشتها، از این دنیا که غبار غم بصورت نشسته دارد

از این مردمان که می آیند و می روند و هیچشان سودای کس نیست

از شما، از خودم، از همه دلم گرفته است

از شما دور خواهم شد

از شما که همه رنگید و ریا،

 که همه جورید و جفا

می روم

می روم تا شما بیدار خوابهایی ابدی باشید

که عمری در حسرت دیدن من چشم به راه دوزید

می روم تا تنها ترین مسافر تنهای دشت تنهایی باشم

من می روم و تا ابد صدای گامهایم بر خاطره شهرتان یادگار می ماند

من می روم...

من دارم می روم...

من می روم ها...

کسی چیزی نمی گوید؟...

هیچ کس؟...

می رما...

رفتما...

آه من می روم و ...

ای بابا من هی میگم دارم می رم، دارم می رم... اقلا یکی تخمش باشه...

هست؟...نیست؟...

خوب پس حال که چنین می باشد،

من نیزنمی روم تا جانتان از کانتان در آید

تخمم باد....

.